Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 7

Dane dotyczące średniej zmiany poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego we wszystkich trzech próbach przedstawiono na rysunku S8 w dodatkowym dodatku. Większość obniżenia poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego wystąpiła przed 4. tygodniem (pierwsza ocena poziomu białka C-reaktywnego po ocenie wyjściowej) w obu badaniach indukcyjnych. Zgłaszane przez pacjenta punkty końcowe
Średnie całkowite wyniki IBDQ na początku badania wynosiły od 120 do 127 w badaniach indukcyjnych oraz od 166 do 167 w badaniu podtrzymującym. Odsetek pacjentów z wynikiem IBDQ wskazującym na remisję (tj. Wynik .170) oraz odsetek pacjentów z oceną IBDQ wskazującą na odpowiedź na leczenie (tj. Wynik .16 punktów wyższy niż punkt wyjściowy w indukcji próbka) były znacznie większe w przypadku tofacitinibu niż placebo w 4 i 8 tygodniu w obu badaniach indukcyjnych (P <0,008 dla wszystkich porównań) (Tabela 2) i podczas wszystkich wizyt w badaniu podtrzymującym (P <0,001 dla wszystkich porównań) (Tabela 3) oraz tabelę S4 w dodatkowym dodatku).
Farmakokinetyka
Szacowany średni klirens tofacitinibu po podaniu doustnym wynosił 26,3 litra na godzinę, a szacowana średnia objętość dystrybucji doustnej tofacitinibu wynosiła 115,8 litra. Okres półtrwania tofacitinibu wynosił 3 godziny. Nie stwierdzono istotnego klinicznie wpływu wieku, płci, masy ciała lub nasilenia choroby w punkcie wyjściowym (tj. Wyjściowego poziomu albuminy i wyniku Mayo) na klirens tofacitinibu po podaniu doustnym, a zatem na średnie stężenie tofacitinib w osoczu (które jest odwrotnie proporcjonalne do klirensu). Klirens tofacitinibu po podaniu doustnym, a zatem średnie stężenie przy danej dawce u poszczególnych pacjentów, nie zmieniło się istotnie podczas leczenia indukcyjnego i podtrzymującego. Średnie stężenie po podaniu dawki było podobne pomiędzy pacjentami, którzy byli w remisji, a tymi, którzy nie byli w remisji po 8 tygodniach (w badaniach indukcyjnych) i po 52 tygodniach (w badaniu podtrzymującym) (ryc. S9 w dodatkowym dodatku ). Żadna podgrupa pacjentów nie utraciła skuteczności ze względu na spadek średniego stężenia podczas leczenia. W badaniu podtrzymującym średnie stężenie zwiększało się proporcjonalnie do dawki.
Bezpieczeństwo
W badaniu OCTAVE Induction zdarzenia niepożądane wystąpiły u 56,5% pacjentów (269 z 476) w grupie otrzymującej 10 mg tyfacitinibu i 59,8% (73 z 122) w grupie placebo. Odpowiednie wartości procentowe w badaniu OCTAVE Induction 2 wyniosły 54,1% (232 z 429) i 52,7% (59 z 112). Dane bezpieczeństwa dla 15-mg grup tofacitinibu przedstawiono w tabeli S5 w dodatkowym dodatku.
Tabela 4. Tabela 4. Wyniki bezpieczeństwa w 8 tygodniach w badaniach indukcji OCTAVE i 2 oraz w 52 tygodniach badania OCTAVE Sustain. W badaniu OCTAVE Sustain zdarzenia niepożądane wystąpiły u 72,2% pacjentów (143 z 198) w 5 mg tofacitinibu, 79,6% (156 z 196) w grupie otrzymującej 10 mg tofacitinibu i 75,3% (149 z 198) w grupie placebo. Najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi w dowolnej grupie leczonej w badaniu podtrzymującym (z wyjątkiem pogarszającego się wrzodziejącego zapalenia okrężnicy) były zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, bóle stawów i ból głowy (Tabela 4).
W badaniu OCTAVE Induction ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 3,4% pacjentów w grupie otrzymującej tofacitinib w dawce 10 mg oraz u 4,1% w grupie placebo.
[przypisy: łącznik wieruszowski, geratam, ewa cyzman bany ]

Powiązane tematy z artykułem: ewa cyzman bany geratam łącznik wieruszowski