Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Wykazano, że tofacitinib, doustny, małocząsteczkowy inhibitor kinazy Janus, ma potencjalną skuteczność jako leczenie indukcyjne wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w badaniu fazy 2. Następnie ocenialiśmy skuteczność tofacitinibu jako terapii indukcyjnej i podtrzymującej. Metody
Przeprowadziliśmy 3 fazy, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo próby leczenia tofacitinibem u osób dorosłych z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. W badaniach Indukcji i 2 OCTAVE odpowiednio 598 i 541 pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego czynnym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy pomimo wcześniejszej konwencjonalnej terapii lub leczenia antagonistą czynnika martwicy nowotworu przydzielono losowo do leczenia indukcyjnego tofacitinibem (10 mg dwa razy na dobę ) lub placebo przez 8 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była remisja po 8 tygodniach. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 8

Odpowiednie wartości procentowe w badaniu OCTAVE Induction 2 wynosiły 4,2% i 8,0%. W badaniu OCTAVE Sustain poważne działania niepożądane wystąpiły u 5,1% pacjentów w grupie otrzymującej tofacitinib w dawce 5 mg, 5,6% w grupie otrzymującej tofacitinib w dawce 10 mg i 6,6% w grupie placebo (tabela 4). W badaniach OCTAVE Induction i 2 odsetek pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu działań niepożądanych, był podobny w grupach otrzymujących placebo i tofacitinib. W badaniu OCTAVE Sustain odsetek ten był większy w grupie placebo niż w grupie tofacitinib.
W badaniach OCTAVE Induction i 2 odsetek pacjentów z infekcjami o dowolnym nasileniu był wyższy w grupach otrzymujących tofacitinib w dawce 10 mg (odpowiednio 23,3% i 18,2%) niż w grupie placebo (15,6% i 15,2%). Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 8”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 6

Wyniki dla 15-mg grup tofacitinibu przedstawiono w tabeli S3 w dodatkowym dodatku. Ryc. 1. Pierwotne i kluczowe wtórne punkty końcowe. Godzinę A pokazuje szybkość remisji (pierwotny punkt końcowy), a panel B pokazuje szybkość gojenia się błony śluzowej (kluczowy drugorzędowy punkt końcowy) po 8 tygodniach u pacjentów, którzy otrzymywali tofacitinib w dawka 10 mg dwa razy na dobę i ci, którzy otrzymywali placebo (w badaniach OCTAVE i 2 indukcji) i 52 tygodni u pacjentów, którzy otrzymywali tofacitinib w dawce 5 mg dwa razy na dobę, ci, którzy otrzymywali tofacitinib w dawce 10 mg dwa razy codziennie oraz ci, którzy otrzymali placebo (w badaniu OCTAVE Sustain). Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 6”

Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad

Wykazano, że risankazumab powoduje szybkie i trwałe usunięcie zmian skórnych w badaniu fazy z udziałem pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postaci łuszczycy.15 To 48-tygodniowe badanie fazy II risankazumabu w porównaniu z ustekinumabem u pacjentów z łuszczycą zwykłą o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego ocenili wielkość, początek i czas trwania odpowiedzi klinicznej, a także bezpieczeństwo, po selektywnym hamowaniu interleukiny-23. Metody
Wersja próbna
To 48-tygodniowe, wieloośrodkowe, randomizowane, zróżnicowane pod względem dawki, badanie fazy 2 przeprowadzono w 32 miejscach w Ameryce Północnej i Europie. Pacjenci byli losowo przydzielani w stosunku 1: 1: 1: do otrzymywania, jako wstrzyknięć podskórnych, jednej z trzech dawek risankazumabu (pojedyncza dawka 18 mg w tygodniu 0 lub dawka 90 mg lub 180 mg w tygodniu 0, 4 i 16) lub ustekinumabu (45 mg dla pacjentów o masie ciała .100 kg lub 90 mg dla pacjentów o masie ciała> 100 kg, w tygodniach 0, 4 i 16); randomizacja została rozwarstwiona według masy ciała (.100 kg vs.> 100 kg) i czy leczenie dwoma lub więcej inhibitorami TNF wcześniej nie powiodło się. Badanie było podwójnie ślepe w grupach dawkowania risankazyumabu i pojedynczej ślepej (dla pacjentów) w odniesieniu do leku (ustekinumab lub risankazumab). Wszystkie oceny skuteczności przeprowadził asesor, który nie był świadomy wykonywania zabiegów. Continue reading „Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad”

Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 7

Nowe uszkodzenie w nowym miejscu lub pogorszenie pierwotnej zmiany chorobowej były jednymi z powodów niepowodzenia w trakcie jednomiesięcznej wizyty kontrolnej, chociaż ten drugi powód był rzadki. Wystąpił również nieistotny trend w kierunku częstszego występowania interwałów lub nawracających zakażeń u dzieci leczonych TMP-SMX; odsetek interwałów lub nawracających zakażeń w tej grupie wynosił 13,3% (10 z 75) w porównaniu z 4,4% (4 z 90) w grupie klindamycyny, różnica 8,9 punktów procentowych (95% CI, 1,1 do 18,9; P = 0,05). Zdarzenia niepożądane
Częstość zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem była większa w grupie klindamycyny (21,9%) niż w grupie TMP-SMX (11,1%) lub grupie placebo (12,5%) (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były biegunka (odpowiednio 16,2%, 5,4% i 6,7%) oraz nudności (odpowiednio 2,3%, 4,2% i 2,4%). Większość zdarzeń niepożądanych miała charakter łagodny lub umiarkowany i ustępowała bez następstw (Tabela S6 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 7”

Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 6

Częstość wyleczeń w grupach klindamycyny i TMP-SMX nie różniła się istotnie (P = 0,63), podczas gdy odsetek wyleczeń w grupie placebo był znacząco niższy niż w grupie TMP-SMX (P = 0,001) lub grupie klindamycyny (P <0,001). Wyniki były podobne dla populacji, którą można było ocenić. Wśród uczestników, którzy zostali zakażeni wrażliwym na metycylinę S. aureus w populacji, która miała zamiar leczyć, 89,1% uczestników grupy klindamycyny było wyleczonych, w porównaniu z 79,6% uczestników w grupie TMP-SMX i 65,9% uczestników grupy placebo (Tabela 3). Wskaźnik wyleczeń w grupie placebo był znacząco niższy niż w grupie klindamycyny (P = 0,01), ale nie był znacząco niższy niż w grupie TMP-SMX (P = 0,16). Continue reading „Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 6”

Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 5

Ropień o średnicy 2,0 cm lub mniejszej występował u 44,6% uczestników (Tabela Wyniki hodowli ropnia były dostępne dla 781 uczestników (99,4%) (Tabela 2): S. aureus wyizolowano u 527 uczestników (67,0%), MRSA u 388 (49,4%), gronkowców koagulazo-ujemnych u 104 (13,2%) , gatunki streptococcus w 54 (6,9%) i inne organizmy w 118 (15,0%). Kliniczne lekarstwo podczas wizyty testowej
Tabela 3. Tabela 3. Wskaźnik Cure na wizytę lekarską w populacji ogólnej i odpowiednich podgrupach. Continue reading „Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych ad 5”

Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych czesc 4

Pacjenci mogli zostać wykluczeni z analiz skuteczności z więcej niż jednego powodu. TMP-SMX oznacza trimetoprim-sulfametoksazol. Pierwszorzędowym wynikiem badania było kliniczne wyleczenie do czasu wizyty w ramach testu wyleczenia, podzielone na straty według grupy badanej. Przeprowadzono dwie podstawowe analizy skuteczności: jedna w populacji, która miała zamiar leczyć (wszyscy uczestnicy poddani randomizacji), a druga w populacji, która mogła zostać poddana ocenie (uczestnicy, którzy otrzymali leczenie lub placebo, i zakończyli zakończenie leczenia i test wizyty lekarskie) (ryc. 1). Continue reading „Próba antybiotyków kontrolowanych placebo w przypadku mniejszych ropni skórnych czesc 4”

Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad 8

Ponieważ było to badanie fazy 2, nie było ono wystarczająco duże ani wystarczająco długie, aby ocenić profil bezpieczeństwa risankazumabu. Chociaż wyniki te są wstępne, dane sugerują, że selektywna blokada interleukiny-23 poprzez hamowanie podjednostki p19 zamiast p40 zapewnia pełniejsze hamowanie aktywności interleukiny-23, potencjalnie skutkując większą skutecznością w leczeniu łuszczycy plackowatej na stosowane dawki. Jednak różnice w powinowactwie wiązania lub mocy pomiędzy risankazumabem i ustekinumabem mogły przyczynić się do różnic w skuteczności, które znaleźliśmy w tym badaniu.
Wydłużony czas trwania odpowiedzi PASI, obserwowany u pacjentów otrzymujących risankazumab, potwierdza wcześniej opublikowane wyniki pierwszej fazy15, co wskazuje, że ekspresja wybranych genów związanych z patogenezą łuszczycy (geny kodujące białka uczestniczące w osi interleukiny-23-interleukiny-17, keratynocyty i różnicowanie komórek nabłonka, stany zapalne tkanek i interferon typu I) uległo zmniejszeniu w skórze w okolicy zmian skórnych po 8 tygodniach.
W obecnym badaniu biomarkery immunohistochemiczne związane z osią interleukiny 23-interleukiny 17 uległy zmniejszeniu w 4 tygodniu, podobnie jak ekspresja wybranych genów związanych z podstawowymi mechanizmami związanymi z chorobą łuszczycową. Continue reading „Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad 8”

Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad 6

W 16 tygodniu PASI90 uzyskano u 80% pacjentów, którzy otrzymali risankazumab (grupy 90 mg i 180 mg, połączone) i 43% pacjentów otrzymujących ustekinumab (Figura 1B), a PASI100 osiągnięto w 55% przypadków. pacjenci w grupie otrzymującej 180 mg risankazumabu i 20% pacjentów w grupie ustekinumabu (patrz Dodatek dodatkowy). Zmniejszenie wyniku PASI ogólnie utrzymywało się przez okres do 20 tygodni po ostatniej dawce risankazumabu (tydzień 36). Całkowite oczyszczanie utrzymywało się u 29% pacjentów z grupy 90 mg risankazumabu i 26% pacjentów z grupy 180 mg risankazumabu przez okres do 32 tygodni po ostatnim podaniu badanego leku (48 tydzień). W przeciwieństwie do tego, stwierdziliśmy zmniejszenie odpowiedzi ustekinumabem od 24 tygodnia (8 tygodni po ostatniej dawce), przy braku pacjentów, którzy mieli całkowite usunięcie w 48. Continue reading „Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej ad 6”