Chociaz rogówka jest zupelnie pozbawiona naczyn krwionosnych tym niemniej odznacza sie duza zywotnoscia

Chociaż rogówka jest zupełnie pozbawiona naczyń krwionośnych tym niemniej odznacza się dużą żywotnością, wypowiadającą się w niesłychanie szybkim gojeniu się jej ran. Poza tym, choć grubość jej wynosi tylko około jednego milimetra, jest ona dość wytrzymała na urazy mechaniczne. Rogówka jest niezwykle bogato unerwiona włóknami czuciowymi n. trójdzielnego (nn. ciliaree longi), wskutek czego wykazuje ona niezwykłą wrażliwość na wszelkie podrażnienia, które drogą odruchową powodują łzawienie oraz zamknięcie powiek. Continue reading „Chociaz rogówka jest zupelnie pozbawiona naczyn krwionosnych tym niemniej odznacza sie duza zywotnoscia”

Warstwa siateczkowata wewnetrzna (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym nastepuje polaczenie dendrytów

Komórki te wysyłają swe dendryty w obrąb warstwy siateczkowatej wewnętrznej oraz oddają neuryty, które ostatecznie utworzą n. wzrokowy l). 4) –Warstwą siateczkowatą wewnętrzną (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym następuje połączenie dendrytów warstwy zwojowej z neurytami warstwy następnej, warstwy ziarnistej wewnętrznej. ,5)-Warstwa ziarnista wewnętrzna (stratum granulare int. Continue reading „Warstwa siateczkowata wewnetrzna (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym nastepuje polaczenie dendrytów”

Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 5

Dla każdego rdzenia oceniano zarówno barwienie jądrowe, jak i barwienie cytoplazmatyczne dla fibuliny-3 (z oceną nieświadomą klucza do mikromacierzy tkankowej) dla odsetka komórek wybarwionych (w skali od 0 do 5, przy czym wyższe wyniki wskazują na większy udział komórki barwione) i intensywność barwienia (w skali od 0 do 3, przy czym wyższe wyniki wskazują na większą intensywność barwienia). Całkowity wynik (zakres od 0 do 15, z wyższymi wynikami wskazującymi więcej komórek pozytywnych na międzybłoniaka) został podany dla komórek międzybłoniaka i nienowotworowej międzybłoniakowej i śródbłonkowej tkanki opłucnej. Test immunoenzymatyczny związany z fibulin-3
Poziomy fibuliny-3 w osoczu i wysięku w jamie opłucnej mierzono w dwóch dołkach i oznaczano ilościowo w nanogramach na mililitr za pomocą testu immunoenzymatycznego związanego z ludzką fibuliną-3 (USCN Life Science).
Analiza statystyczna
Wykresy przeżycia Kaplana-Meiera i testy logarytmiczne zostały wykorzystane do oceny różnic w przeżyciu w zależności od stopnia zaawansowania choroby u pacjentów z międzybłoniakiem i zgodnie z poziomem fibuliny-3 w osoczu i wysięku u wszystkich uczestników. Continue reading „Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 5”

Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 8

Nie było żadnych zdarzeń immunologicznych stopnia 5. Dyskusja
Wyniki tego randomizowanego badania wykazały wyższość terapii anty-PD-1 w stosunku do chemioterapii skojarzonej na bazie platyny jako leczenia pierwszego rzutu w zaawansowanym NSCLC z ekspresją PD-L1 na co najmniej 50% komórek nowotworowych i bez wrażliwych mutacji EGFR lub Translokacje ALK. Leczenie pierwszego rzutu pembrolizumabem powodowało znamiennie dłuższy czas przeżycia bez progresji i całkowity czas przeżycia niż w przypadku standardowej chemioterapii, która obejmowała stosowanie pemetreksedu w leczeniu podtrzymującym u pacjentów z guzami o podłożu niespokrewnionym. Wielkość korzyści zaobserwowana w grupie otrzymującej chemioterapię jest zgodna z obserwowaną poprzednio w przypadku schematów leczenia skojarzonego opartej na platynie i pemetreksedu w leczeniu podtrzymującym 8-10. U wszystkich analizowanych podgrup obserwowano dłuższy okres przeżycia wolnego od progresji z pembrolizumabem niż chemioterapią, a zatem występują niezależnie od wieku pacjenta, płci, wyniku oceny sprawności ECOG, typu histologicznego guza, regionu rejestracji, obecności lub braku przerzutów do mózgu na początku badania, zastosowanego schematu chemioterapii i palenia tytoniu, chociaż niewielka liczba pacjentów, którzy nigdy nie palili ( 24 pacjentów) uniemożliwia dokładną interpretację korzyści w tej populacji. Continue reading „Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 8”

Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 7

Całkowite przeżycie było istotnie dłuższe w grupie pembrolizumabu niż w grupie chemioterapeutycznej (współczynnik ryzyka zgonu, 0,60, 95% CI, 0,41 do 0,89, P = 0,005). Obiektywna stopa reakcji
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie odpowiedzi w grupie docelowej, którą należy leczyć. Wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, oszacowany według RECIST, wynosił 44,8% (95% CI, 36,8 do 53,0) w grupie pembrolizumabu i 27,8% (95% CI, 20,8 do 35,7) w grupie otrzymującej chemioterapię (tabela 2). Continue reading „Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 7”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4

Wynik na kwestionariuszu zapalnych chorób jelit (IBDQ, z ocenami od 32 do 224 i wyższych wyników wskazujących na lepszą jakość życia) określono w 0, 4 i 8 tygodniach w próbach indukcyjnych i 8, 16, 24, 32 , 40 i 52 tygodnie w badaniu podtrzymującym. Dane dotyczące skuteczności po 8 tygodniach w badaniach indukcyjnych wykorzystano jako dane podstawowe dla badania podtrzymującego. Zdarzenia niepożądane (które zostały sklasyfikowane przy użyciu słownika medycznego dla działań regulacyjnych), wyniki testów laboratoryjnych i jednocześnie przyjmowane leki odnotowano we wszystkich próbach. Oględziny oportunistyczne, nowotwory i zdarzenia sercowo-naczyniowe zostały ocenione przez zewnętrzne komitety orzekające. Stężenie tofacitinibu w osoczu przed i po podaniu dawki mierzono za pomocą zatwierdzonego oznaczenia po 2 i 8 tygodniach w badaniach indukcyjnych oraz w 8, 24 i 52 tygodniu w badaniu podtrzymującym. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad

Tofacitinib hamuje wszystkie JAK, ale preferencyjnie hamuje JAK1 i JAK3,10,11 i wykazano, że ma on zależną od dawki skuteczność jako terapia indukcyjna wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w badaniu fazy 2. 12 Raportujemy wyniki trzech badań fazy 3, dwóch badających tofacitinib jako terapia indukcyjna (indukcja OCTAVE i 2) i jedna z badaniami tofacitinibu jako leczenie podtrzymujące (OCTAVE Sustain) w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Metody
Projekt testowy i nadzór
Od kwietnia 2012 r. Do maja 2016 r. Przeprowadziliśmy trzy wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badania: OCTAVE Induction 1, które przeprowadzono w 144 ośrodkach na całym świecie; OCTAVE Induction 2, w 169 miejscach; oraz OCTAVE Sustain w 297 lokalizacjach. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 10

Analizy w wcześniej określonych podgrupach, w tym podgrupach zdefiniowanych według wcześniejszego leczenia antagonistami TNF i niepowodzeniu leczenia antagonistami TNF, wykazały ogólnie spójny efekt leczenia w większości populacji pacjentów. Tofacitinib jest niebiologicznym środkiem małocząsteczkowym, który szybko wchłania się po doustnym podaniu tabletki o natychmiastowym uwalnianiu. Wyniki farmakokinetyczne w badaniach OCTAVE nie wykazały spadku stężenia tofacitinib w osoczu w trakcie leczenia w dowolnej dawce u poszczególnych pacjentów; wyniki te są zgodne z wcześniej ustalonymi właściwościami fizykochemicznymi i mechanizmami usuwania tofacitinibu.17-19. W przeciwieństwie do tego terapie biologiczne, które są obecnie stosowane w chorobie zapalnej jelit, są podatne na utratę ekspozycji z powodu wysokiego poziomu aktywności choroby lub immunogenności i mogą uzasadniają monitorowanie leków terapeutycznych.20
Wśród pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów lub łuszczycą 21-25 tofacitinib wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zakażeń, w tym półpasiec. W badaniach OCTAVE infekcje występowały z większą częstością z tofacitinibem niż z placebo. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 10”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 9

W badaniu OCTAVE Sustain, nieczerniakowe raki skóry wystąpiły u 4 pacjentów: 3 pacjentów z 10-mg tofacitinibem, u których w wywiadzie stwierdzono raka skóry płaskonabłonkowej w wywiadzie, rozpoznano raka płaskonabłonkowego (2) lub raka podstawnokomórkowego (1) , a pacjent w grupie placebo otrzymał rozpoznanie raka podstawnokomórkowego. Wszyscy pacjenci z rakiem skóry z rodzaju nieczerczaka mieli wcześniej kontakt z tiopuryną. Żadni pacjenci w badaniach indukcyjnych nie mieli nowotworu innego niż nieczerniakowy rak skóry. Jeden pacjent w badaniu OCTAVE Sustain miał inwazyjnego raka przewodowego sutka; pacjent ten otrzymał placebo zarówno podczas badania indukcyjnego, jak i badania podtrzymującego. Lista nowotworów, które wystąpiły podczas badań, znajduje się w Tabeli S8 w Dodatku Uzupełniającym. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 9”

Lewa komorowa dysfunkcja rozrostowa i niewydolność serca

W ostatnich latach lekarze stają się coraz bardziej świadomi, że objawy zastoinowej niewydolności serca mogą wystąpić u pacjentów z chorobą serca, którzy mają normalną funkcję skurczową. Znaczenie zmienionych właściwości rozkurczowych w powstawaniu objawów niewydolności serca u tych pacjentów zostało uznane przez klinicystów i fizjologów. Zrozumienie obu metod stosowanych do oceny funkcji rozkurczowej i mechanizmów dysfunkcji rozkurczowej jest zatem kluczowe dla optymalnej opieki nad pacjentem. W tej książce czołowi eksperci podsumowują aktualną wiedzę na temat fizjologicznych aspektów relaksacji i wypełniania lewej komory, a także klinicznej oceny i zarządzania dysfunkcją rozkurczową. Książka ma cztery sekcje. Continue reading „Lewa komorowa dysfunkcja rozrostowa i niewydolność serca”