Rogówka nalezy do ukladu dioptrycznego oka

Ma ona kształt okrągłego (Hominidae, Carnirora) lub owalnego (Ungulata) krążka o-powierzchni przedniej (facies ant. ), zwróconej do worka spojówkowego i – powierzchni tylnej (facies post. ), ograniczającej od przodu komorę przednią oka. Rogówka należy do układu dioptrycznego oka. Własność tę zawdzięcza ona nie tylko swemu współczynnikowi załamania, lecz przede wszystkim krzywiźnie wygięcia. Continue reading „Rogówka nalezy do ukladu dioptrycznego oka”

Siatkówka wlasciwa

Siatkówka właściwa (retina propria) rozwija się z blaszki wewnętrznej kielicha wzrokowego i stanowi składnik najważniejszy, gdyż składnik odbiorczy oka. I w niej trzeba rozróżnić trzy strefy: – część wzrokową (pars op twa retinae), – część rzęskową (pars ciliaris retinae) oraz – część tęczówkową (pars iridica retinae), z których dwie ostatnie są częściami uwstecznionymi, okrywającymi ciało rzęskowe oraz powierzchnię tylną tęczówki. Część wzrokowa tęczówki (pars optica retinae) jest umieszczona między warstwą barwikową właściwą (stratum pigmentosum proprium) a ciałem szklistym (corpus ritreum) i u ssaka żywego odznacza się silnym zabarwieniem czerwonym, spowodowanym przeświecaniem naczyń krwionośnych. W punkcie, w którym oś wzrokowa (axis risus) przebija siatkówkę, widnieje na niej różnie ukształtowana – plamka żółta (macula lutea), zawierająca często – dołek oślodkowy (forea centralie), Plamka żółta jest miejscem najdokładniejszego widzenia i przy bacznym obserwowaniu jakiegokolwiek przedmiotu ssak stara się zawsze tak ustawie swe gałki oczne, aby obraz tego przedmiotu padł na ową plamkę żółtą. Obecność dołka tłumaczy się ścieńczeniem siatkówki. Continue reading „Siatkówka wlasciwa”

Barwik ten przy naswietleniu siatkówki bieleje

Barwik ten przy naświetleniu siatkówki bieleje, aby po pewnym czasie, w środowisku zaciemnionym, powrócić do swej barwy pierwotnej. W grę więc wchodzą tutaj niewątpliwie zjawiska fotochemiczne, przy czym rozkładająca się pod wpływem naświetlania rhodopsyna wytwarza pewne składniki, stanowiące bodźce dla komórek macierzystych warstwy ziarnistej zewnętrznej. Jak zobaczymy dalej, pręcików jest znacznie więcej aniżeli czopków, z wyjątkiem plamki żółtej, wyposażonej tylko w czopki. Spostrzeżenia oraz doświadczenia przemawiają za tym, że pręciki służą do widzenia w warunkach skąpego oświetlenia, natomiast w świetle rażącym pręciki wydłużają się. i chronią się w warstwie barwikowej siatkówki. Continue reading „Barwik ten przy naswietleniu siatkówki bieleje”

Badania wykazaly, ze w przypadkach silnego rozstawienia galek ocznych (widzenie monookularowe) wieksza ilosc wlókien podlega skrzyzowaniu

Badania wykazały, że w przypadkach silnego rozstawienia gałek ocznych (widzenie monookularowe) większa ilość włókien podlega skrzyżowaniu, pozostałe zaś włókna przedstawiają przebieg tożstronny (homolateralny). Liczbowo powyższe stosunki dadzą się ująć następująco. Podczas gdy u Hominidae ilość włókien skrzyżowanych wynosi 21/42, to u Equus oaballus 36/42, u Oryctolagus cuniculus 35/42, a u Oaria porcellus 42/42. Znając budowę mózgowia i siatkówki, łatwo jest wykreślić zrąb szlaku wzrokowego. Przedstawia się on nastąpująco : neuron warstwy ziarnistej zewn. Continue reading „Badania wykazaly, ze w przypadkach silnego rozstawienia galek ocznych (widzenie monookularowe) wieksza ilosc wlókien podlega skrzyzowaniu”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 8

Dyskusja
W naszym badaniu porównaliśmy zoptymalizowaną konwencjonalną terapię medyczną z dwoma rodzajami operacji bariatrycznych (obejście żołądka i diurekcja żółciowo-trzustkowa) u pacjentów z cukrzycą typu 2 z BMI wynoszącym 35 lub więcej. Nasze wyniki wskazują, że po dwóch latach dwa rodzaje chirurgii bariatrycznej okazały się o wiele bardziej skuteczne niż konwencjonalna terapia medyczna w kontrolowaniu hiperglikemii u pacjentów z ciężką otyłością. Obwodnica żołądka i odejście żółciowo-trzustkowe były związane ze zwiększonym odsetkiem remisji hiperglikemii (względne ryzyko, odpowiednio 7,5 i 9,5) i większymi redukcjami od poziomu podstawowego glikemii na czczo i hemoglobiny glikowanej w porównaniu z leczeniem farmakologicznym. Wyniki te uzyskano w ramach najbardziej konserwatywnych analiz. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 8”

Chirurgia Bariatryczna a intensywna terapia medyczna u otyłych pacjentów z cukrzycą AD 7

Po operacji bariatrycznej u otyłych pacjentów z zaawansowaną cukrzycą może nastąpić znacząca poprawa w cukrzycy typu 2 (zmniejszenie stężenia hemoglobiny glikowanej o 2,9 punktu procentowego), chociaż niewielka poprawa jest możliwa przy zastosowaniu samej intensywnej terapii medycznej (zmniejszenie dawki). 1,4 punktu procentowego). Badania obserwacyjne procedur bariatrycznych wykazały odsetek remisji cukrzycy typu 2 od 55 do 95%, chociaż rozdzielczość często określano bez dowodów biochemicznych (poziomy hemoglobiny glikowanej lub glukozy w osoczu na czczo) lub przy użyciu bardziej liberalnych definicji remisji (np. stężenie glukozy w osoczu na czczo, .125 mg na decylitr [6,9 mmol na litr]). Continue reading „Chirurgia Bariatryczna a intensywna terapia medyczna u otyłych pacjentów z cukrzycą AD 7”

Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 9

Modelowanie farmakokinetyczne sugerowało, że ustalona dawka 200 mg pembrolizumabu zapewniałaby ekspozycję podobną do reżimu dawkowania opartego na wadze stosowanego w poprzednich badaniach pembrolizumabu 11. Czas przeżycia bez progresji, całkowity czas przeżycia, obiektywny wskaźnik odpowiedzi i czas trwania odpowiedzi obserwowany grupa pembrolizumabu w tym badaniu jest zgodna z tymi obserwowanymi u pacjentów włączonych do badania KEYNOTE-001, u których wcześniej nie leczono NSCLC z odsetkiem zmian nowotworu PD-L1 wynoszącym 50% lub więcej i którzy byli leczeni pembrolizumabem w dawce 10 mg za kilogram4; te wyniki sugerują, że 200 mg to odpowiednia dawka pembrolizumabu dla tej populacji pacjentów. Profil bezpieczeństwa pembrolizumabu obserwowany w tym badaniu był zgodny z obserwowanym wcześniej w przypadku pembrolizumabu w leczeniu zaawansowanego NSCLC11,2 i innych typów nowotworów.12-16 Profil bezpieczeństwa chemioterapii był również zgodny z oczekiwaniami. Działania niepożądane związane z immunologią (w tym zapalenie płuc) występowały częściej w grupie pembrolizumabu niż w grupie chemioterapeutycznej, podczas gdy cytopenia występowały częściej w grupie chemioterapeutycznej niż w grupie pembrolizumabu; wyniki te są zgodne z mechanizmem działania dla każdej terapii. Większość zdarzeń związanych z układem immunologicznym miała stopień 1. Continue reading „Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 9”

Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej

Uważa się, że interleukina 23 ma kluczowe znaczenie w patogenezie łuszczycy. Porównywaliśmy risankizumab (BI 655066), humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1, które hamuje interleukinę-23 poprzez swoiste ukierunkowanie na podjednostkę p19, a tym samym zapobiega sygnalizacji interleukiny 23 i ustekinumabowi, interleukinie 12 i inhibitorowi interleukiny 23 u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiej postaci łuszczycy zwykłej. Metody
Losowo przydzielono nas łącznie 166 pacjentom, którzy otrzymywali podskórne wstrzyknięcia risankazumabu (pojedyncza dawka 18 mg w 0 tygodniu lub 90 mg lub 180 mg w tygodniu 0, 4 i 16) lub ustekinumab (45 lub 90 mg, w zależności od masy ciała, w tygodniach 0, 4 i 16). Pierwszorzędowym punktem końcowym było zmniejszenie o 90% lub więcej wartości wyjściowej w obszarze Psoriasis Area i wskaźnika wskaźnika ciężkości (PASI) w 12. tygodniu. Continue reading „Risankazumab versus Ustekinumab dla łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej”