Mdlosci, wymioty i czkawka, stany skurczowe przelyku

Mdłości, wymioty i czkawka, stany skurczowe przełyku, odbijania mogą być również wyrazem wzmożonego napięcia lub podrażnienia nerwów cholinergicznych, które dochodzi do skutku przeważnie na drodze odruchów wegetatywnych trzewnych. Bodźce dla tych stanów mogą się wytworzyć w różnych narządach wewnętrznych. Nerwice przewodu pokarmowego Do nerwic żołądkowych należy niestrawność z nadsilności (hypersthenia) żołądka. Ten stan chorobowy cechuje się bólami o typie skurczowym, powstającymi w okresie trawienia najczęściej w 2-3 godziny po spożyciu pokarmów. Towarzyszą bólom nadmierne napięcie (hypertonia) i wzmożone skurcze (hyperkinesis) ścian. Continue reading „Mdlosci, wymioty i czkawka, stany skurczowe przelyku”

skóra okolicy bodzca wytwarza usilnie bodziec nowy

Rozróżniamy trzy rodzaje rogów – typ Pustorogi, – typ Pełnorogii -typ kosmatorogi. Pierwszy z nich występuje u –Pustorogich (Oaricornia), drugi u – Pełnorogich(Cerricornia) i wreszcie trzeci u – Kosmatorogich (Vellericornia), U pełnorogich w skład rogu wchodzi kostny – bodziec, czasowo pokryty pochwą skórną, zawierającą miazgę bodźcotwórczą. Po osiągnięciu przez bodziec określonej wielkości, skóra wraz z jej miazgą rozrodczą obumiera i odpada, pozostawiając bodziec nagi. Po pewnym czasie odpada z kolei i bodziec. Teraz skóra okolicy bodźca wytwarza usilnie bodziec nowy, lepiej rozwinięty, i cykl rozpoczyna się od nowa. Continue reading „skóra okolicy bodzca wytwarza usilnie bodziec nowy”

We wnetrzu galki ocznej znajduje sie – soczewka (lens ), – komory oczne (camerae oculi) i – cialo szkliste (corpus ritreum)

We wnętrzu gałki ocznej znajduje się – soczewka (lens ), – komory oczne (camerae oculi) i – ciało szkliste (corpus ritreum) . 1) Osłonka włóknista (tunica fibrosa) różnicuje się na dwa nierówne o różnych własnościach odcinki: – twardówkę i rogówkę. Twardówka albo – białkówka(eclera) stanowi nie przezroczystą osłonkę zewnętrzną oka, utworzoną przez tkankę łączną nie rozciągliwą o zabarwieniu białym. Przytwierdzają się na niej mięśnie zewnętrzne oka. Dośrodkowo od bieguna tylnego przebija się przez białkówkę n. Continue reading „We wnetrzu galki ocznej znajduje sie – soczewka (lens ), – komory oczne (camerae oculi) i – cialo szkliste (corpus ritreum)”

Siatkówka wlasciwa

Siatkówka właściwa (retina propria) rozwija się z blaszki wewnętrznej kielicha wzrokowego i stanowi składnik najważniejszy, gdyż składnik odbiorczy oka. I w niej trzeba rozróżnić trzy strefy: – część wzrokową (pars op twa retinae), – część rzęskową (pars ciliaris retinae) oraz – część tęczówkową (pars iridica retinae), z których dwie ostatnie są częściami uwstecznionymi, okrywającymi ciało rzęskowe oraz powierzchnię tylną tęczówki. Część wzrokowa tęczówki (pars optica retinae) jest umieszczona między warstwą barwikową właściwą (stratum pigmentosum proprium) a ciałem szklistym (corpus ritreum) i u ssaka żywego odznacza się silnym zabarwieniem czerwonym, spowodowanym przeświecaniem naczyń krwionośnych. W punkcie, w którym oś wzrokowa (axis risus) przebija siatkówkę, widnieje na niej różnie ukształtowana – plamka żółta (macula lutea), zawierająca często – dołek oślodkowy (forea centralie), Plamka żółta jest miejscem najdokładniejszego widzenia i przy bacznym obserwowaniu jakiegokolwiek przedmiotu ssak stara się zawsze tak ustawie swe gałki oczne, aby obraz tego przedmiotu padł na ową plamkę żółtą. Obecność dołka tłumaczy się ścieńczeniem siatkówki. Continue reading „Siatkówka wlasciwa”

Brodawka jest miejscem slepym siatkówki

Brodawka jest miejscem ślepym siatkówki. Poza tym przenika poprzez nią drobna tętniczka ośrodkowa siatkówki (a. centra lis retinae), w mniejszym lub większym zakresie odżywiająca wraz z osłonką naczyniową siatkówkę. Budowa siatkówki jest niezwykle zawiła i często błędnie rozumiana. Ażeby uniknąć nieporozumień, będziemy ją rozpatrywać w tym samym kierunku i w tej samej kolejności, w jakiej przenika ją promień świetlny, po wtargnięciu poprzez ciało szkliste do dna oka. Continue reading „Brodawka jest miejscem slepym siatkówki”

W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki

U Oarnirora stosunki przedstawiają się odwrotnie: powierzchnia przednia jest bardziej wypukła aniżeli tylna U ssaków wodnych (np. u Cetacea) soczewka ma, podobnie jak u ryb, kształt nieomal kulisty. W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnią tylną widnieje zaokrąglona – krawędź soczewki (margo lentie) . Soczewka jest wokół otoczona bezpostaciową, sprężystą –otoczką soczewkową (capsula leritis ), do której przytwierdzają się wzdłuż krawędzi włókienka wieszadłowe (fibrae zonulares) wieszadła soczewkowego (zonula ciliaris Zinni). Miąższ soczewki (stroma lentis) rozwija się z pęcherzyka soczewkowego, przy czym ze ściany jego przedniej powstaje sześcienny – nabłonek soczewkowy (epithelium ientis), z komórek zaś ściany jego tylnej tworzą się bardzo wydłużone, cienkie, przezroczyste – włókna soczewkowe (fibrae lencie), stanowiące zrąb nieomal całej soczewki. Continue reading „W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki”

W teczówce rozrózniamy -powierzchnie przednia

W tęczówce rozróżniamy –powierzchnię przednią (facies ane. ), różnorodnie zabarwioną i wykazującą prążkowanie promieniste (naczynia, pęczki mięśniowe l), tzw. fałdy tęczówkowe (plicae iridis), i ograniczającą od tyłu komorę przednią oka oraz – powierzchnię tylną (facies post. iridis), zazwyczaj czarną, stykającą się z powierzchnią przednią soczewki, a ograniczającą od przodu komorę tylną oka. Wzdłuż okrężnej – krawędzi rzęskowej (mar go ciliaris) tęczówka przymocowuje się na ciele rzęskowym. Continue reading „W teczówce rozrózniamy -powierzchnie przednia”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4

Cholesterol o niskiej gęstości (LDL) obliczono za pomocą wzoru Friedewalda. Poziom cholesterolu HDL określono jako niski, jeśli był niższy niż 40 mg na decylitr (1,0 mmol na litr) u mężczyzn lub mniej niż 50 mg na decylitr (1,3 mmol na litr) u kobiet. Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym była różnica w wielkości remisji cukrzycy typu 2 u pacjentów poddawanych zabiegowi obejścia żołądka lub dwuwalca w porównaniu z leczeniem farmakologicznym. Remisję cukrzycy definiowano jako poziom glukozy w osoczu na czczo mniejszy niż 100 mg na decylitr (5,6 mmol na litr) i poziom glikowanej hemoglobiny wynoszący mniej niż 6,5% przez co najmniej rok bez aktywnego leczenia farmakologicznego. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Wykazano, że tofacitinib, doustny, małocząsteczkowy inhibitor kinazy Janus, ma potencjalną skuteczność jako leczenie indukcyjne wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w badaniu fazy 2. Następnie ocenialiśmy skuteczność tofacitinibu jako terapii indukcyjnej i podtrzymującej. Metody
Przeprowadziliśmy 3 fazy, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo próby leczenia tofacitinibem u osób dorosłych z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. W badaniach Indukcji i 2 OCTAVE odpowiednio 598 i 541 pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego czynnym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy pomimo wcześniejszej konwencjonalnej terapii lub leczenia antagonistą czynnika martwicy nowotworu przydzielono losowo do leczenia indukcyjnego tofacitinibem (10 mg dwa razy na dobę ) lub placebo przez 8 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była remisja po 8 tygodniach. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego”

Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 7

Dane dotyczące średniej zmiany poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego we wszystkich trzech próbach przedstawiono na rysunku S8 w dodatkowym dodatku. Większość obniżenia poziomu wyjściowego białka C-reaktywnego wystąpiła przed 4. tygodniem (pierwsza ocena poziomu białka C-reaktywnego po ocenie wyjściowej) w obu badaniach indukcyjnych. Zgłaszane przez pacjenta punkty końcowe
Średnie całkowite wyniki IBDQ na początku badania wynosiły od 120 do 127 w badaniach indukcyjnych oraz od 166 do 167 w badaniu podtrzymującym. Odsetek pacjentów z wynikiem IBDQ wskazującym na remisję (tj. Continue reading „Tofacitinib jako terapia indukcyjna i podtrzymująca w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 7”