Wzmozone napiecie lub skurcze pecherzyka zólciowego

Wzmożone napięcie lub skurcze pęcherzyka żółciowego, spowodowane podrażnieniem nerwu błędnego na drodze odruchowej, mogą przejawiać się jako tzw. napady bolesne pod łukiem żebrowym prawym. Bodźcami do skurczów pęcherzyka na drodze odruchowej mogą być zmiany zapalne błony śluzowej pęcherzyka żółciowego, kamica lub zapalenie odległe, jak np. wyrostka robaczkowego i okrężnicy – kurcze Eosi atropina. Podrażnienie nerwu współczulnego wywołuje zwiotczenie pęcherzyka żółciowego z uczuciem ciężaru pod łukiem żebrowym prawym i nudnościami, łącznie z upośledzeniem trawienia. Continue reading „Wzmozone napiecie lub skurcze pecherzyka zólciowego”

Zrenice ogranicza wokól – krawedz zrenicowa teczówki

W wyniku powyższego soczewka uwypukla swą powierzchnię, dzięki swej sprężystości wewnętrznej, wykazują dążność do przybrania postaci bardziej kulistej. Tęczówka (iris) stanowi strefę najbardziej wysuniętą dośrodkowo osłonki naczyniowej. Zasadniczo ma ona kształt krążka, ustawionego czołowo i przebitego w pośrodku otworem, zwanym – źrenicą (pupilla). Całość przypomina budowę i znaczenie czynnościowe przesłony aparatu fotograficznego, ale i pod wielu innymi względami budowa narządu wzrokowego posiada dużo cech wspólnych. z budową kamery fotograficznej. Continue reading „Zrenice ogranicza wokól – krawedz zrenicowa teczówki”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2

Obejście żołądka Roux-en-Y i rozerwanie żółciowo-trzustkowe może znacząco złagodzić cukrzycę u chorych z otyłością, często powodując remisję choroby. Potrzebne są prospektywne, randomizowane badania porównujące te procedury z leczeniem farmakologicznym w leczeniu cukrzycy. Metody
W tym jednoośrodkowym, nie zaślepionym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu, 60 pacjentów w wieku od 30 do 60 lat z indeksem masy ciała (BMI, waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach) 35 lub więcej , historia co najmniej 5 lat cukrzycy i poziom hemoglobiny glikowanej wynoszący 7,0% lub więcej był losowo przydzielany do otrzymania konwencjonalnej terapii medycznej lub poddany albo omijaniu żołądka albo odwróceniu bilioprzedserwu. Pierwszorzędowym punktem końcowym była stopa remisji cukrzycy po 2 latach (definiowana jako poziom glukozy na czczo <100 mg na decylitr [5,6 mmol na litr] i poziom glikowanej hemoglobiny <6,5% przy braku terapii farmakologicznej). Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 7

Analiza post hoc wykazała istotną różnicę w utracie masy pomiędzy grupami chirurgicznymi i medyczno-terapeutycznymi (P <0,001), bez znaczącej różnicy między dwiema grupami chirurgicznymi. Zmiany masy ciała były odzwierciedlone zmianami BMI, które zmniejszyły się z 45,62 . 6,24 do 43,07 . 6,44 w grupie z leczeniem farmakologicznym, z 44,85 . Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 7”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 6

Kryteria kwalifikacji do badania nie obejmowały wartości granicznych dla hiperlipidemii ani ciśnienia krwi tętniczej. Uznani pacjenci zostali poddani randomizacji w trakcie ich prezentacji i nie podjęto wysiłków, aby zoptymalizować pomiary lipidów i ciśnienia krwi przed randomizacją. Kontrola glikemiczna
Wszyscy pacjenci w grupach chirurgicznych zaprzestali leczenia farmakologicznego (doustne środki hipoglikemizujące i insulinę) w ciągu 15 dni po operacji na podstawie dziennych siedmiopunktowych profili glukozy (przedmiesienie, po posiłku i przed snem).
Po 2 latach remisja cukrzycy nie wystąpiła u żadnego z pacjentów poddawanych leczeniu medycznemu, w porównaniu z 15 z 20 (75%) poddawanych omijaniu żołądka i 19 z 20 (95%) w trakcie odwodzenia przez trzustkę (p <0,001 dla obu porównań). Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 6”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4

Cholesterol o niskiej gęstości (LDL) obliczono za pomocą wzoru Friedewalda. Poziom cholesterolu HDL określono jako niski, jeśli był niższy niż 40 mg na decylitr (1,0 mmol na litr) u mężczyzn lub mniej niż 50 mg na decylitr (1,3 mmol na litr) u kobiet. Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym była różnica w wielkości remisji cukrzycy typu 2 u pacjentów poddawanych zabiegowi obejścia żołądka lub dwuwalca w porównaniu z leczeniem farmakologicznym. Remisję cukrzycy definiowano jako poziom glukozy w osoczu na czczo mniejszy niż 100 mg na decylitr (5,6 mmol na litr) i poziom glikowanej hemoglobiny wynoszący mniej niż 6,5% przez co najmniej rok bez aktywnego leczenia farmakologicznego. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4”

Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 8

Nie było żadnych zdarzeń immunologicznych stopnia 5. Dyskusja
Wyniki tego randomizowanego badania wykazały wyższość terapii anty-PD-1 w stosunku do chemioterapii skojarzonej na bazie platyny jako leczenia pierwszego rzutu w zaawansowanym NSCLC z ekspresją PD-L1 na co najmniej 50% komórek nowotworowych i bez wrażliwych mutacji EGFR lub Translokacje ALK. Leczenie pierwszego rzutu pembrolizumabem powodowało znamiennie dłuższy czas przeżycia bez progresji i całkowity czas przeżycia niż w przypadku standardowej chemioterapii, która obejmowała stosowanie pemetreksedu w leczeniu podtrzymującym u pacjentów z guzami o podłożu niespokrewnionym. Wielkość korzyści zaobserwowana w grupie otrzymującej chemioterapię jest zgodna z obserwowaną poprzednio w przypadku schematów leczenia skojarzonego opartej na platynie i pemetreksedu w leczeniu podtrzymującym 8-10. U wszystkich analizowanych podgrup obserwowano dłuższy okres przeżycia wolnego od progresji z pembrolizumabem niż chemioterapią, a zatem występują niezależnie od wieku pacjenta, płci, wyniku oceny sprawności ECOG, typu histologicznego guza, regionu rejestracji, obecności lub braku przerzutów do mózgu na początku badania, zastosowanego schematu chemioterapii i palenia tytoniu, chociaż niewielka liczba pacjentów, którzy nigdy nie palili ( 24 pacjentów) uniemożliwia dokładną interpretację korzyści w tej populacji. Continue reading „Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 8”

Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 6

Mediana czasu leczenia wynosiła 7,0 miesięcy (zakres od dnia do 18,7 miesiąca) w grupie pembrolizumabu i 3,5 miesiąca (zakres od dnia do 16,8 miesiąca) w grupie otrzymującej chemioterapię. Mediana liczby cykli leczenia w grupie pembrolizumabu wynosiła 10,5 (zakres od do 26); średnia liczba w grupie otrzymującej chemioterapię wynosiła 4 (zakres od do 6), zarówno u pacjentów z guzami płaskonabłonkowymi, jak i u pacjentów z guzami o podłożu niezłośliwym. W grupie otrzymującej chemioterapię 66 pacjentów (43,7%) przeszło na oddział otrzymujący pembrolizumab po progresji choroby. Spośród pacjentów, którzy przeszli na drugą stronę, 57,6% nadal otrzymywało pembrolizumab w momencie odcięcia danych. Przeżycie bez progresji
Ryc. Continue reading „Pembrolizumab w porównaniu do chemioterapii z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca o niedrobnokomórkowym zaawansowaniu dodatnim od PD-L1 ad 6”