Miazga koronowa

Narząd kopytowy, po usunięciu puszki rogowej. l-miazga graniczna 2- miazga koronowa 3- miazga ścienna pod nazwą – miazgi rozrodczej rozumiemy skórę właściwą (cutis), powleczoną warstwą rozrodczą naskórka (stratum germinativum epidermie), Szerokość• tej miazgi wynosi około 5 mm i jest ona wyposażona w krótkie brodawki, wytwarzające warstwę szklistą (stratum. ritreum) blaszki grzbietowej puszki kopytowej. Miazga koronowa (corium coronale) tworzy łukowate nabrzmienie, znajdujące się między miazgą graniczną i krawędzią koronową puszki. I w danym przypadku posiada ona brodawki (tym razem jednak dłuższe), stanowiące ośrodek twórczy warstwy środkowej (stratum medium) blaszki grzbietowej. Continue reading „Miazga koronowa”

Zrenice ogranicza wokól – krawedz zrenicowa teczówki

W wyniku powyższego soczewka uwypukla swą powierzchnię, dzięki swej sprężystości wewnętrznej, wykazują dążność do przybrania postaci bardziej kulistej. Tęczówka (iris) stanowi strefę najbardziej wysuniętą dośrodkowo osłonki naczyniowej. Zasadniczo ma ona kształt krążka, ustawionego czołowo i przebitego w pośrodku otworem, zwanym – źrenicą (pupilla). Całość przypomina budowę i znaczenie czynnościowe przesłony aparatu fotograficznego, ale i pod wielu innymi względami budowa narządu wzrokowego posiada dużo cech wspólnych. z budową kamery fotograficznej. Continue reading „Zrenice ogranicza wokól – krawedz zrenicowa teczówki”

W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki

U Oarnirora stosunki przedstawiają się odwrotnie: powierzchnia przednia jest bardziej wypukła aniżeli tylna U ssaków wodnych (np. u Cetacea) soczewka ma, podobnie jak u ryb, kształt nieomal kulisty. W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnią tylną widnieje zaokrąglona – krawędź soczewki (margo lentie) . Soczewka jest wokół otoczona bezpostaciową, sprężystą –otoczką soczewkową (capsula leritis ), do której przytwierdzają się wzdłuż krawędzi włókienka wieszadłowe (fibrae zonulares) wieszadła soczewkowego (zonula ciliaris Zinni). Miąższ soczewki (stroma lentis) rozwija się z pęcherzyka soczewkowego, przy czym ze ściany jego przedniej powstaje sześcienny – nabłonek soczewkowy (epithelium ientis), z komórek zaś ściany jego tylnej tworzą się bardzo wydłużone, cienkie, przezroczyste – włókna soczewkowe (fibrae lencie), stanowiące zrąb nieomal całej soczewki. Continue reading „W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki”

Rozluznienie to wystarcza, aby soczewka wskutek swej sprezystosci wewnetrznej przybrala postac bardziej kulista

Otóż jak było zaznaczone powyżej, powierzchnia przednia soczewki jest lekko wypukła. Tak bywa w stanie spoczynku oka, tj. wtedy, gdy przedmiot obserwowany znajduje się daleko. Przy zwróceniu oczu na przedmiot bliski m. rzęskowy kurczy się, powodując rozluźnienie wieszadła soczewkowego. Continue reading „Rozluznienie to wystarcza, aby soczewka wskutek swej sprezystosci wewnetrznej przybrala postac bardziej kulista”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2

Obejście żołądka Roux-en-Y i rozerwanie żółciowo-trzustkowe może znacząco złagodzić cukrzycę u chorych z otyłością, często powodując remisję choroby. Potrzebne są prospektywne, randomizowane badania porównujące te procedury z leczeniem farmakologicznym w leczeniu cukrzycy. Metody
W tym jednoośrodkowym, nie zaślepionym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu, 60 pacjentów w wieku od 30 do 60 lat z indeksem masy ciała (BMI, waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach) 35 lub więcej , historia co najmniej 5 lat cukrzycy i poziom hemoglobiny glikowanej wynoszący 7,0% lub więcej był losowo przydzielany do otrzymania konwencjonalnej terapii medycznej lub poddany albo omijaniu żołądka albo odwróceniu bilioprzedserwu. Pierwszorzędowym punktem końcowym była stopa remisji cukrzycy po 2 latach (definiowana jako poziom glukozy na czczo <100 mg na decylitr [5,6 mmol na litr] i poziom glikowanej hemoglobiny <6,5% przy braku terapii farmakologicznej). Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2”

Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 6

Stężenie fibryny-3 w osoczu nie zależy od wieku i płci pacjenta ani od histologicznego podtypu międzybłoniaka. Stężenia fibryny-3 w osoczu u pacjentów z międzybłoniakiem stopnia I lub II były podobne do tych u pacjentów z chorobą stopnia III lub IV stopnia (ryc. S2 w dodatkowym dodatku) i nie różniły się istotnie w zależności od całkowitego przeżycia (dane nie przedstawione). Jednocześnie uzyskane próbki surowicy i osocza od 20 pacjentów miały podobne poziomy fibryny-3, ze współczynnikiem korelacji wynoszącym 0,94 (95% CI, 0,84 do 0,98), chociaż wartości w surowicy były znacznie niższe niż wartości osocza (87,3 . Continue reading „Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 6”

Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 5

Dla każdego rdzenia oceniano zarówno barwienie jądrowe, jak i barwienie cytoplazmatyczne dla fibuliny-3 (z oceną nieświadomą klucza do mikromacierzy tkankowej) dla odsetka komórek wybarwionych (w skali od 0 do 5, przy czym wyższe wyniki wskazują na większy udział komórki barwione) i intensywność barwienia (w skali od 0 do 3, przy czym wyższe wyniki wskazują na większą intensywność barwienia). Całkowity wynik (zakres od 0 do 15, z wyższymi wynikami wskazującymi więcej komórek pozytywnych na międzybłoniaka) został podany dla komórek międzybłoniaka i nienowotworowej międzybłoniakowej i śródbłonkowej tkanki opłucnej. Test immunoenzymatyczny związany z fibulin-3
Poziomy fibuliny-3 w osoczu i wysięku w jamie opłucnej mierzono w dwóch dołkach i oznaczano ilościowo w nanogramach na mililitr za pomocą testu immunoenzymatycznego związanego z ludzką fibuliną-3 (USCN Life Science).
Analiza statystyczna
Wykresy przeżycia Kaplana-Meiera i testy logarytmiczne zostały wykorzystane do oceny różnic w przeżyciu w zależności od stopnia zaawansowania choroby u pacjentów z międzybłoniakiem i zgodnie z poziomem fibuliny-3 w osoczu i wysięku u wszystkich uczestników. Continue reading „Fibulin-3 jako biomarker krwi i efuzji w przypadku międzybłoniaka opłucnej AD 5”

W teczówce rozrózniamy -powierzchnie przednia

W tęczówce rozróżniamy –powierzchnię przednią (facies ane. ), różnorodnie zabarwioną i wykazującą prążkowanie promieniste (naczynia, pęczki mięśniowe l), tzw. fałdy tęczówkowe (plicae iridis), i ograniczającą od tyłu komorę przednią oka oraz – powierzchnię tylną (facies post. iridis), zazwyczaj czarną, stykającą się z powierzchnią przednią soczewki, a ograniczającą od przodu komorę tylną oka. Wzdłuż okrężnej – krawędzi rzęskowej (mar go ciliaris) tęczówka przymocowuje się na ciele rzęskowym. Continue reading „W teczówce rozrózniamy -powierzchnie przednia”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4

Cholesterol o niskiej gęstości (LDL) obliczono za pomocą wzoru Friedewalda. Poziom cholesterolu HDL określono jako niski, jeśli był niższy niż 40 mg na decylitr (1,0 mmol na litr) u mężczyzn lub mniej niż 50 mg na decylitr (1,3 mmol na litr) u kobiet. Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym była różnica w wielkości remisji cukrzycy typu 2 u pacjentów poddawanych zabiegowi obejścia żołądka lub dwuwalca w porównaniu z leczeniem farmakologicznym. Remisję cukrzycy definiowano jako poziom glukozy w osoczu na czczo mniejszy niż 100 mg na decylitr (5,6 mmol na litr) i poziom glikowanej hemoglobiny wynoszący mniej niż 6,5% przez co najmniej rok bez aktywnego leczenia farmakologicznego. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 4”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 9

W wielu badaniach zmiany stylu życia i operacje bariatryczne wiązały się z podobnym wpływem na kontrolę ciśnienia krwi Większość badań wykazuje mniejszy ubytek masy ciała przy pominięciu żołądka niż w przypadku odwarstwienia biliotrzewowego [16]. Jednak wyniki te zdają się dotyczyć szczególnie pacjentów o znacznym otyłości (BMI,> 50). W naszym badaniu podobny spadek masy ciała pomiędzy dwiema procedurami może odzwierciedlać fakt, że większość pacjentów miała BMI poniżej 50, a także stosunkowo krótkoterminową obserwację w celu oceny utrzymania utraty wagi. Zdarzenia niepożądane obserwowane w naszym badaniu były zgodne z tymi, które opisano wcześniej.22-24
Nasze badanie ma kilka ograniczeń. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 9”