Badania wykazaly, ze w przypadkach silnego rozstawienia galek ocznych (widzenie monookularowe) wieksza ilosc wlókien podlega skrzyzowaniu

Badania wykazały, że w przypadkach silnego rozstawienia gałek ocznych (widzenie monookularowe) większa ilość włókien podlega skrzyżowaniu, pozostałe zaś włókna przedstawiają przebieg tożstronny (homolateralny). Liczbowo powyższe stosunki dadzą się ująć następująco. Podczas gdy u Hominidae ilość włókien skrzyżowanych wynosi 21/42, to u Equus oaballus 36/42, u Oryctolagus cuniculus 35/42, a u Oaria porcellus 42/42. Znając budowę mózgowia i siatkówki, łatwo jest wykreślić zrąb szlaku wzrokowego. Przedstawia się on nastąpująco : neuron warstwy ziarnistej zewn. Continue reading „Badania wykazaly, ze w przypadkach silnego rozstawienia galek ocznych (widzenie monookularowe) wieksza ilosc wlókien podlega skrzyzowaniu”

Barwik ten przy naswietleniu siatkówki bieleje

Barwik ten przy naświetleniu siatkówki bieleje, aby po pewnym czasie, w środowisku zaciemnionym, powrócić do swej barwy pierwotnej. W grę więc wchodzą tutaj niewątpliwie zjawiska fotochemiczne, przy czym rozkładająca się pod wpływem naświetlania rhodopsyna wytwarza pewne składniki, stanowiące bodźce dla komórek macierzystych warstwy ziarnistej zewnętrznej. Jak zobaczymy dalej, pręcików jest znacznie więcej aniżeli czopków, z wyjątkiem plamki żółtej, wyposażonej tylko w czopki. Spostrzeżenia oraz doświadczenia przemawiają za tym, że pręciki służą do widzenia w warunkach skąpego oświetlenia, natomiast w świetle rażącym pręciki wydłużają się. i chronią się w warstwie barwikowej siatkówki. Continue reading „Barwik ten przy naswietleniu siatkówki bieleje”

Warstwa siateczkowata wewnetrzna (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym nastepuje polaczenie dendrytów

Komórki te wysyłają swe dendryty w obrąb warstwy siateczkowatej wewnętrznej oraz oddają neuryty, które ostatecznie utworzą n. wzrokowy l). 4) –Warstwą siateczkowatą wewnętrzną (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym następuje połączenie dendrytów warstwy zwojowej z neurytami warstwy następnej, warstwy ziarnistej wewnętrznej. ,5)-Warstwa ziarnista wewnętrzna (stratum granulare int. Continue reading „Warstwa siateczkowata wewnetrzna (stratum reticulare int. ) nazywamy obszar, w którym nastepuje polaczenie dendrytów”

Obydwie komory komunikuja sie ze soba poprzez zrenice

Rozróżniamy – komorę przednią(camera oculi ant. ), umieszczoną miedzy powierzchnią tylną rogówki i powierzchnią przednią tęczówki oraz – komorę tylną (camera oculi post. ), zawartą między tęczówką i powierzchnią przednią soczewki. Obydwie komory komunikują się ze sobą poprzez źrenicę, a ponadto komora przednia łączy się z zatoką Schlemma (sinus sclerae Schlemmi), do której uchodzi nadmiar cieczy wodnistej przy nadciśnieniu wewnątrzocznym. Wybitnie dużymi rozmiarami odznacza się komora przednia u Felidae. Continue reading „Obydwie komory komunikuja sie ze soba poprzez zrenice”

Rozluznienie to wystarcza, aby soczewka wskutek swej sprezystosci wewnetrznej przybrala postac bardziej kulista

Otóż jak było zaznaczone powyżej, powierzchnia przednia soczewki jest lekko wypukła. Tak bywa w stanie spoczynku oka, tj. wtedy, gdy przedmiot obserwowany znajduje się daleko. Przy zwróceniu oczu na przedmiot bliski m. rzęskowy kurczy się, powodując rozluźnienie wieszadła soczewkowego. Continue reading „Rozluznienie to wystarcza, aby soczewka wskutek swej sprezystosci wewnetrznej przybrala postac bardziej kulista”

W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki

U Oarnirora stosunki przedstawiają się odwrotnie: powierzchnia przednia jest bardziej wypukła aniżeli tylna U ssaków wodnych (np. u Cetacea) soczewka ma, podobnie jak u ryb, kształt nieomal kulisty. W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnią tylną widnieje zaokrąglona – krawędź soczewki (margo lentie) . Soczewka jest wokół otoczona bezpostaciową, sprężystą –otoczką soczewkową (capsula leritis ), do której przytwierdzają się wzdłuż krawędzi włókienka wieszadłowe (fibrae zonulares) wieszadła soczewkowego (zonula ciliaris Zinni). Miąższ soczewki (stroma lentis) rozwija się z pęcherzyka soczewkowego, przy czym ze ściany jego przedniej powstaje sześcienny – nabłonek soczewkowy (epithelium ientis), z komórek zaś ściany jego tylnej tworzą się bardzo wydłużone, cienkie, przezroczyste – włókna soczewkowe (fibrae lencie), stanowiące zrąb nieomal całej soczewki. Continue reading „W miejscu spotkania powierzchni przedniej z powierzchnia tylna widnieje zaokraglona – krawedz soczewki”

Ostatnia warstwe siatkówki stanowi warstwa czopków i precików czyli- fotoreceptorówoka

Błona graniczna zwnętrzna(mamb rana limitans ex terna) jest błoną bezpostaciową, rozwijającą się między pręcikami i czopkami a ich komórkami macierzystymi, znajdującymi się w warstwie ziarnistej zewnętrznej. 9) Ostatnią warstwę siatkówki stanowi warstwa czopków i pręcików czyli- fotoreceptorówoka. Synoptycznie budowa siatkówki przedstawia się następująco: 1. błona graniczna wewn. 2. Continue reading „Ostatnia warstwe siatkówki stanowi warstwa czopków i precików czyli- fotoreceptorówoka”

Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 2

Z wyjątkiem agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego (GLP-1) i inhibitorów peptydazy dipeptydylowej 4 (DPP-4), doustne środki hipoglikemizujące i insulinoterapia mogą powodować zwiększenie masy ciała, co może dodatkowo osłabiać kontrolę metaboliczną. Dlatego potrzebne są inne podejścia. Chociaż pierwotnie opracowano go wyłącznie jako terapię zmniejszającą wagę, odnotowano, że chirurgia bariatryczna poprawia cukrzycę typu 25 i zmniejsza częstość występowania chorób sercowo-naczyniowych6 i śmierci.7 Ponadto badania eksperymentalne na gryzoniach8 i ludzi9-12 sugerują, że niektóre zabiegi bariatryczne mogą poprawić cukrzycę kontrola poprzez mechanizmy poza utratą wagi. Zarówno consensus meeting13, jak i International Diabetes Federation14 zalecają rozważenie chirurgii bariatrycznej w celu kontroli cukrzycy typu 2. Continue reading „Chirurgia Bariatryczna kontra konwencjonalna terapia medyczna dla cukrzycy typu 2 AD 2”